نگاهش چنان تقدسی داشت......

                              که نگاهم بی معنا ماند

دست هایی کوچک اما پر احساس

                              قلبی آکنده ز عشق.....

و نگاهی مقدس تر از

                             گرامی ترین معبد هندوان

چشم هایش نام تو را می خوانَد.....

                             نام مرا...... نام ما را.....

لب های همیشه بسته اش

                            خاموش سخن می رانَد

و با اشک های نشکفته اش

                            سکوت دل های سرد را می شکند

نفس های گرمش

                               دم از حقیقت می زنند

دم از حقیقت کودکانی           

                                 که سخت می کوشند و می گریند

خاک پیراهنش

                            بوی انسانیت می دهد.....

        حقیقت ، خاک و نگاهی معصوم.....

                                         واژه هایی بس دور و پر معنا......