دنیـــای من ٬

دنیای شب های بی هراس

دنیای روز های بی دروغ و

جاده های بی سراب

دنیـــای من ٬

دنیای عشق های بی پایان

و پاییز های سبز

دنیـــای من ٬

دنیای امیـــال من است

دیر بازی است قلم مونس روحم شده است

و ورق وارث تنهایی من

                            

باید امشب چمدانی را

که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد٬ بر دارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست٬

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند

یک نفر باز صدا زد: سهـــــراب!

کفش هایم کو؟

هفتاد و هفتمین سالگرد تولد سهراب هم گذشت....

کسی که دقیق ترین تعریف زندگی از آن اوست:

"زندگی گل به توان ابدیت٬

روحش شاد.....

در نهانخانه قلبم همه شب یاد تو بود

دل و جانم همه افسون معمای تو بود

عشق من بر سر راهت همه از بهر تو بود

تو که رفتی و ندیدی ٬

چشم من نزد تو بود